En dat voor een stomme gouden 800, een wedstrijd die de laatste jaren helemaal doodgebloeid is, en toch... het gevoel dat ik na mijn opgave had is onbeschrijflijk en ik weet echt niet waarom. Ik was gekomen om 1.50 te lopen. Na een ronde in 55.5, moest ik al constateren dat een besttijd voor mij er niet meer in zat. Waarom dan niet gewoon nog even 350 meter doorzetten en nog wat geld in oprapen? Geen idee. De ontgoocheling was al te groot toen ik na een ronde de klok zag. De benen waren nochtans super...

 

Andere stimulansen die me in andere wedstrijden er alsnog mentaal bovenop kunnen helpen waren op deze wedstrijd niet aanwezig. Ik moet namelijk toegeven dat ik hou van druk en aandacht. Veel volk op een wedstrijd geeft mij stimulans. Leve de Flanders cups en de nacht van Heusen-Zolder. Jammer genoeg behoort het succes van de gouden 800 tot het verleden. Een leuke presentatie en een goede spieker kan me ook best wel een kick geven. (Leve Johan de Beule :)) in Lebbeke was kwalitatieve presentatie jammer genoeg afwezig.

 

Verder stond er nog iemand aan de zijkant die me 2 weken geleden gezegd heef niet meer in mij te geloven. Aangezien het iemand is die me nogal aan het hart ligt ben ik nogal diep geraakt geweest met deze opmerking en speelt het in mijn hoofd. Ik vraag me steeds af of deze persoon rekent op een goede prestatie van mij of eerder zachtjes hoopt dat ik er niets van bak, om zo gelijk te halen. Zulke dingen zouden omgekeerd effect moeten hebben, helaas vandaag ben ik eraan bezweken. Mentaal zwak laat ons maar zeggen.

 

Ik heb in het verleden nog fantastische wedstrijden gelopen met een zwakke motivatie. Dat is me dus vandaag om vele redenen niet gelukt. Als ik er al zo slecht voor sta mag er dan ook niet teveel mislopen. Een Jan van den Broeck die vooraf duidelijk toelating kreeg van de organisatie moest plots bij de start uit de baan gaan omdat hij met de juniores moest meelopen. Ik was helemaal uit concentratie. Plots na 130 meter, bij het naar binnen gaan merk ik dat hij toch mee doet? Wat een kermis .

 

En toch had ik goede benen vandaag. De frustratie is echt groot. Ninove moest normaal 400 worden, maar nu waarschijnlijk wraak nemen op mezelf, want samengevat zijn dit allemaal redenen die niet tellen. Ik ben uitgestapt en was mentaal niet sterk genoeg. Dit eigenlijk als contradictie op al het voorgaande en toch als conclusie van vandaag.

 

14 dagen na mij hoogtepunt tot hier toe zit ik ongetwijfeld in het diepste punt van de zomer. Vreugde en verdriet liggen vaak zo dicht bij elkaar...

Gisteren heb ik een goede 400 meter gelopen in Oudenaarde als test.

Gebeurtenissen als het overlijden van een fantastisch atleet en mens zoals Tom Compernolle doet een mens al eens gemakkelijker relativeren en heel lang stilstaan over de zin van het leven, hoe kort het kan zijn, hoe onvoorspelbaar...  en diep nadenken over wat men wil bereiken.

Ik wil me zoveel mogelijk amuseren en respect tonen voor zij die het verdienen. Daarom ben ik vrijdag ook naar de Nacht van Vlaanderen gegaan in Torhout, waar we met meer dan 100 van Tom's kennissen en vrienden samen waren om hem te eren en om vriendin en familie een hart onder de riem te steken. Uiteraard was het emotioneel. Ik heb Tom pas persoonlijk leren kennen op stage in Portugal in april van dit jaar. Het laatste dat hij tegen me gezegd heeft is: "Colin, nu ik u ken zal ik zeker eens goed supporteren hé man op uw volgende 800m!" Die 800m is er niet meer gekomen.

Ik ben blij dat ik hem nog mogen kennen heb. Tom was een fantastisch atleet en een ongelooflijk spontane vent in de omgang. Hij leek een vriend van iedereen, en misschien was het zelfs zo...

Deze week ben ik tot de conclusie gekomen dat ik in een héél zware mentale dip zit wat betreft atletiek.

Ik heb geen zin meer. De motivatie heel even compleet zoek. Deze week heb ik nog maar één keer getraind. Het is de tweede keer in anderhalve maand tijd dat ik zo'n flopweek meemaak. Ook mijn korte vakantie in Ostrava was zo goed als een complete rustweek.

Oplossing? geen idee. Beter weer zou er al veel kunnen aan doen...

Ook al begin ik stilaan te denken dat ik toch niet tot mijn 31e aan topatletiek zal blijven doen (al had ik dat in het begin van het seizoen wel aangekondigd), toch heb ik het gevoel dat dit maar een heel tijdelijk dipje is. Ik denk dat mijn examens er wel voor iets zullen tussen zitten.

Ik moet daarbij ook wel eerlijk toegeven dat ik een reisje voor een paar weken tijdens de zomer heel erg mis sinds een paar jaar. De laatste 3 jaar ben ik haast niet meer weggeweest.

Het gaat echter absoluut niet slecht met me!! Integendeel! Ik voel me supergoed in mijn vel de laatste maanden en fysiek ben ik wel degelijk dichtbij mijn beste vormpeil ooit! De reden van mijn demotivatie weet ik absoluut niet en ik zit er ook niet echt mee in. Komt het terug (en ik ben ervan overtuigd van wel, einde van de examens: 20/6), des te beter, komt het niet, dan is dat ook maar zo.

 

Samengevat: de komende weken zullen iets zwakker zijn, misschien zal ik nog niet in topvorm zijn tegen het BK, maar tegen de goede wedstrijden deze zomer zal ik er wel staan!!!

groetjes

Colin

Vorige week liep ik in Lokeren en mogelijk zal ik aanstaande zaterdag deelnemen aan de Flanders Cup in Leuven, maar daarvoor verwijs ik naar mijn sportief blog op topsporters.net.

 

Vorige week zag ik de Belgische ploeg vertrekken vanop de luchthaven, en als ik het over de Belgische ploeg heb bedoel ik natuurlijk voetbal, de populairste "sport" en conditioneel de grootste tamzakken natuurlijk, maar dat weet iedereen wel. Het interesseert me geen bal meer en ik vroeg me eigenlijk (luidop) af waar die mannen naartoe gingen. Zouden ze nu al vertrekken om te gaan KIJKEN naar het EK misschien??  

Een paar dagen later heb ik ook eens mijn fototoestel meegenomen om het vliegtuigje te fotograferen dat net naast de sporen ligt bij het binnenrijden van de luchthaven. Niet echt een leuk zicht voor mensen die met de trein komen en voor het eerst het vliegtuig nemen.

 

En tenslotte nieuws over mijn trainer. Hij slaagt er niet meer in om met zijn atleten in de actualiteit te komen, dus doet hij het maar op een andere manier. Wanneer er een zware regenbui zit aan te komen laat hij zijn kelder onderwater lopen en legt hij zandzakjes voor zijn deur om de aandacht te trekken en met succes!! Proficiat Werner, toch weer in de gazet geraakt!

De topvorm zal één dezer weken gaan komen.

Sommigen zeggen dat ik te bescheiden ben. Wel kzal mijn best doen om dat een klein beetje te veranderen.  Zaterdag loop ik 400m in Duffel met als doel een persoonlijk record en als het even kan onder de 50". Voila! Nu content?

Volgende week misschien lokeren met als doel een persoonlijk record en als het even kan, euh, laat ons zeggen, 1.51. Doel deze zomer blijft onder de 1.51. Verdere ambities blijven voor volgend jaar, of ge het nu wilt of niet!!

Vele groetjes iedereen

 

In bijlage nog het kort krantenartikel uit het Laatste Nieuws van na het PK.

Colin

Ik ben terug thuis van een 5 daagse, een korte uitdaging om eens even een kijkje te gaan nemen in Tsjechië, een vriendin en familie te ontmoeten en daar 5 dagjes te blijven om eigenlijk gewoon de dagelijkse gewoontes mee te maken en uiteraard ook een stukje van Ostrava te bezichtigen.

 

Ik ben hééééél blij dat ik gegaan ben want het was een fantastische week!

Echter... Ik heb niet gezond genoeg gegeten, te onregelmatig gegeten, misschien zelfs wat te weinig, ook eens iets teveel gedronken, te onregelmatig geslapen en slechts één keer getraind op de piste in Ostrava, een training die ik door slechte inschatting zelfs niet volledig heb afewerkt!

 

Ik was ook mijn voedingssupplementatie vergeten die ervoor zorgt dat ik de nodige 5 maaltijden per dag kan binnenwerken ipv de normale 3.

Daardoor ben ik dus helemaal niet fit en zal toch minstens een week nodig hebben om volledig te herstellen.

 

De uitdaging zelf was uiteraard de ontmoeting met de mensen die ik niet kende. Het is allemaal reuze meegavallen!!!

Laat ons zeggen dat het zo erg is meegevallen dat een volgende dergelijke ervaring niet meer zo leuk zou zijn. Niet voor herhaling vatbaar dus.

 

Bedankt voor de reacties en de interesse! Sommigen verklaarden me een beetje gek, anderen hadden er veel respect voor. Het leven is te kort om lang na te denken. Soms moet je gewoon eens doen wat plots in je opkomt.

 

en nu terug studeren, werken en trainen dedju!!!

Jammer dat ik veel te weinig foto's heb genomen. Misschien publiceer ik er nog wel enkele...

Ik heb het echt niet echt voor chatten, tenzij op msn en tegen mensen die je kent, maar daar heb ik de laatste 2 maand blijkbaar toch een keer een uitzondering op gemaakt. Ik leerde puur toevallig iemand kennen uit Ostrava, het uiterste oosten van Tsjechië en het klikte meteen. vele gesprekken over telefoon, chat en sms volgden snel.

Dat meisje heeft nog vrienden in Beglië en daarom was ze van plan om eens af te komen maar om een paar redenen is dat er niet van gekomen.

Vorige week kreeg ik mijn planning van den maand mei op het werk en plots bleek ik 6 vrije dagen op rij te hebben zonder dat ik daarnaar gevraagd had.

 

Daarbij maakte Anne een grapje en zei dat ik maar eens op bezoek moest komen. en met mij haalt men geen grapjes uit

Al snel werd het onderwerp serieus behandeld en werd mijn vlucht geboekt op 1 voorwaarde, zij moest ervoor zorgen dat ik op maandag en woensdag op een atletiekpiste kan trainen. dat was snel in orde en zo zit ik hier nu zie

 

De titel van 2007 is verlengd. Na de indoor ben ik nu ook provinciaal kampioen outdoor. Ik ben als favoriet gestart, ook al had ik daar door gebrek aan zelfvertrouwen wel andere gedachten over. Koen De Veylder had eerder bevestigd dat hij niet zo sterk was als vorig jaar (hij bewees wel het tegendeel), maar ik heb vooral mezelf onderschat. De vorm zat al veel beter dan gedacht waardoor ook een snelle wedstrijd voor mij geen probleem was om te winnen.

 

Het seizoen is dus goed begonnen en een persoonlijk record is al héél dicht bij. Zonder blessures of andere tegenslagen komt er dit seizoen ongetwijfeld een grotere doorbraak dan vorig jaar!!!

 

De doelen liggen hoog. Toch is het euforisch gevoel van vorig jaar stilaan op. Ik train al enkele weken met weinig goesting. Zelfs de stage heeft me geen extra motivatiekick gegeven. Atletiek behoort nu officieel tot de dagelijkse sleur van mijn leven en ik ben er zeker van dat ik er deze zomer alweer met volle teugen zal van genieten!!!

 

Foto's PK staan online!

Tragisch overlijden huize Schouppe

 

Heden is van ons heengegaan : ons Mientje op de gezegende leeftijd (toch voor een poes) van 17 jaar.  Hij is vredig ingeslapen (met wat hulp van de dierenarts). 

 

De teraardebestelling gebeurde in familiekring.

 

 Noch bloemen noch kransen 

 

Mien werd gekocht op de voorlaatste of misschien wel laatste kinderjaarmarkt van de gemeentelijke basisschool (toen nog jongensschool) te Welle, zoals zovele indertijd als kattin. Heel kort nadien bleek het om een kater te gaan. De naam was hem echter reeds toegekend en het is dus altijd Mien gebleven.

Ikzelf was 9 toen ik ons Mientje gekocht heb en hijzelf was toen een “bolleken” die veel te vroeg van de moeder was weggehaald. Ik ben ervan overtuigd dat Mien tot eergisteren het laatste dier in leven moet geweest zijn dat ooit op de kinderjaarmarkt is verkocht.

Mientje was de braafste en voorzichtigste kat die ik ooit gekend heb. Hij keek links en rechts bij het oversteken van de straat, sliep samen met de cavia’s en kuikentjes wanneer hij de kans kreeg, en liep weg van alles wat bewoog of lawaai maakte. Dat heeft er ongetwijfeld voor gezorgd dat hij zo oud is geworden.

In den beginne had mien een vriendinnetje, Mien genaamd, maar dit vriendinnetje was net iets stouter dan hijzelf en al gauw sneuvelde ze onder enkele wielen.

Mien heeft vele generaties katten overleefd, alsook heel veel cavia’s, dwergkonijnen, kuikens, enzovoort.

Toch was hij gewoon een kat zoals een ander in deze tijden. Veel eten, veel slapen, vals en toch heel lief. Hij was er van sinds ik 9 jaar was en dat voelt uiteraard alsof hij er altijd is geweest. Ik zal hem heel erg missen en ik denk niet dat ik ooit nog een andere kat zo lief zal hebben. :'(

 

 

Het provinciaal kampioenschap komt eraan. Zaterdag zal er in Ninove waarschijnlijk een spannende en aangename race te zien zijn op de 800m.

Bij de seniores zijn de grootste kanshebbers:

 

Wouter Pappaert (RCG): Zit in vorm maar trekt zich van deze wedstrijd geen bal aan. Loopt liever een goede tijd dan te winnen in 1.58 ofzo...

 

Ikzelf: (RCG): De vorm komt eraan, maar normaal gezien pas vanaf juni. Het PK was vorig jaar belangrijk voor me. Het was een stimulans voor het seizoen. Het heeft me mentaal deugd gedaan voor de rest van het seizoen. Dit jaar wordt het veel minder belangrijk. Reden van deelname is wedstrijdritme opdoen en respect voor de regionale concurrenten die tevens allemaal goede vrienden zijn. Het is eigenlijk de enige 'regionale' wedstrijd van het hele jaar en bovendien ben ik titelverdediger.

 

Koen de Veylder: mijn topfavoriet tot vorige week. Hij liep vorig jaar op deze wedstrijd bij de juniores namelijk al 1.54, een tijd die Wouter en ik waarschijnlijk rond deze tijd van het jaar nog niet aankunnen. Deze week wist hij me echter te vertellen dat hij ook die vorm nog niet te pakken heeft.

 

Kim Barbé: Provinciale titel jager. Heeft in zijn jeugd véél meer van deze titels samengeraapt dan de bovenste 3 atleten samen. De grootste kwaliteiten van Kim zie je normaal pas vanaf 1500m! Toch zet hij op deze wedstrijd zijn zinnen. Winnen is het doel en hij kan er niet over zwijgen . Normaal gezien zal hij op het einde iets te kort komen, maar met Kim weet je nooit...

 

Ik kijk er niet naar uit want het pk is dit jaar mijn eerste wedstrijd, en op een eerste wedstrijd ben ik altijd zenuwachtig. Gelukkig ben ik er nu al vrij zeker van dat het leuk gaat worden en dat we ons zullen amuseren (als het weer tenminste meevalt)

Gisteren, na exact één week opnieuw op de luchthaven...Na toch wel al wat ervaring van voorgaande jaren is er zo goed als niets meer dat me van de wijs kan brengen. Rare mensen, vreemde situaties, bekende vlamingen, zenuwachtige collega'a, amerikaanse VIP's, arrogante blaaskaken, ik ben met alle situaties vertrouwd. Ik hou van stress en voel me zeer zelfzeker. Dat was met uitzondering van die 5 minuten gisteren. Plots stond de allerbescheiden en vriendelijke Gabriel Rios voor me. Ik was sowieso al van plan om van elk (voor mij) bekend persoon een handtekening te vragen. Dus tijdens ons gesprek vroeg ik hem even snel of hij even een krabbel wilde achterlaten. Hij lachte even alsof er hem dat nog nooit iemand had gevraagd en zei dat dat natuurlijk geen probleem was. Ik weet niet hoe of wat, maar bij de volgende passagier was ik heel even de kluts kwijt. Het is eigenlijk de eerste persoon waar ikzelf zo wat meer respect voor heb. Ministers,  topmanagers enz. kunnen me gestolen worden . Artiesten en topsporters daarentegen... ja eigenlijk is het voor het eerst dat ik me vereerd voelde om met zo iemand een babbelke te slaan. Ongetwijfeld de sympthiekste, vriendelijkste én de kalmste "BV" die ik in mijn carrière gesproken heb! Aangename ervaring!

Zaterdag 26 april: Oost Vlaams kampioenschap.

Ik heb er echt nog geen zin in. Het is een wedstrijd die vééél te vroeg op het seizoen komt, zeker als je weet dat we in onze groep pieken naar de maanden juli/augustus.

Maar dat is niet de enige reden. Op het PK wordt er zelden snel gelopen en het voelt soms aan als een wedstrijdje tijdverspilling.

Toegegeven, vorig jaar was het jaar van mijn come back, wist ik dat ik alle kansen had om te winnen en dat wilde ik toen ook. Het was een motivatie om mijn seizoen verder te zetten richting BK. Dit jaar voel ik niet alsof ik dergelijke stimulans nog nodig heb.

 

Daarom heb ik gisteren besloten om niet deel te nemen aan het provinciaal kampioenschap...

Ware het niet.....  dat Wouter me eraan deed herinneren dat ik 2 weken later de 800 meter moet lopen voor Racing Gent op de Beker van Vlaanderen (interclub) in Kessel-Lo waar er wel degelijk snel gelopen zal worden en waar ik nog zonder enig wedstrijdritme aan de start zou komen. Wie had dat nog gedacht. Er waren maar liefst 4 atleten beter dan ik tot voor kort!! Roger en Dumpie zijn naar een andere club, Wouter is slachtoffer voor de 1500m en Martin kan waarschijnlijk geen 2 wedstrijden op één dag lopen en hij moet zich al toeleggen op de 4x400m. Ik moet dus de punten pakken voor de racing op de 800 meter en zal dan toch mijn titel gaan "verdedigen" op het PK in de hoop dat er een beetje tempo gemaakt wordt (wat wel in mijn nadeel is voor de overwinning) om zodoende wat wedstrijdritme op te doen voor de interclub. Meer info volgt..

 

Ondertussen heb ik ook nog foto's gevonden van de stage op de blog van Veerle Dejaeghere. Daarop is vooral het goede weer te merken  http://veerledejaeghere.skynetblogs.be/

De stage in Monte Gordo Portugal zit erop!!

Het was een fantastische stage met héél mooi weer, leuke mensen, lekker eten, vele trainingen, veel slaap, middagdutjes, spelletjes, veel plezier, geen blessures, af en toe wat streken en héél zot gedoe van de meisjes, kortom véééél te veel om over te vertellen, dus doe ik het gewoon niet!

 

idem voor de foto's. Ik heb foto's en filmpjes verzameld van Eva Wellekens, Eva Duinslaeger, Eveline Smet, Lennie de Witte, Pappie Pappaert, Matthias De Beule, Finny Fincioen, Tommeke Tommeke Compernolle en mezelf. Misschien nog via via van anderen, ik weet het niet. Ik werd gebombardeerd tot foto verzamelaar.

 

Vrijdagavond was er de verkiezing van de sportlaureaat gemeente Denderleeuw. Wat daar gebeurde was heel vreemd. Genomineerden waren junior hoogspringster Sarah De Vogelaer, ikzelf, Marc van der Hoeven en Marlene van den Broeck. 4 atleten dus. Daarbij ook nog basketbalspeler Ben van Mulders, Lison Glenn (karate), Cedrik Cansse (Tennis), Jozef Deneef (wielrennen). We werden allen geklopt door de jonge en zeer verdienstelijke (laat daar geen twijfel over bestaan!) Ward Bauwens.

Ward is een jongen van een jaar of 14 à 15 die bij de jeugd alles en iedereen op een hoopje zwemt op verschillende afstanden, iets waar een volwassene nooit kan in slagen. Op een bepaalde leeftijd moet je natuurlijk de afstand kiezen waar je het beste in bent. Bijgevolg is het lijsje met overwinningen van deze jongen oneindig. Ook in de atletiek kunnen we daarin tientallen voorbeelden van jeugdatleten opsommen.

Denderleeuw is erin geslaagd appelen met peren te vergelijken. Om een of andere duistere reden werd Ward ingeschreven als volwassene en uiteraard werd hij ook de sportman van ons gemeenteke.

Wat ik positief vind, is dat we met 2 jeugdkampioenen zitten en voor deze jongelingen is zo'n attentie natuurlijk veel belangrijker dan voor de groten, maar zo'n praktijken zijn uiteraard niet correct als je het mij vraagt. Getalenteerde jeugd valt niet te vergelijken met volwassenen, tenzij ze in de categorie van de volwassenen mee doen uiteraard! Ik heb meerdere malen op deze gala-avond horen zeggen: "Typisch Denderleeuw". Ik denk ook niet dat de politici van Denderleeuw de sportkenners bij uitstek zijn  maar het gras is altijd groener aan de overkant zeker .

 

 

Gisteren dan werd ik Oost-Vlaams kampioen indoor op de 800 meter, voor meer info verwijs ik naar mijn sportief blog.

 

Vandaag ben ik naar de corrida gaan kijken in Aalst. Ik dacht dat ik maar eens een verslag moest schrijven als Kim Barbé niet zou aanwezig zijn, maar al gauw moest ik vaststellen dat mijn atletenkennis helemaal niet volstaat om een volwaardig verslag neer te pennen. Daarom heb ik maar gewoon wat foto's genomen die ik gauw zal doorsturen naar de betreffende personen of teams of misschien ergens op internet neer plof.

Vele groetjes!!

Colin

Vandaag verkiezing van sportlaureaat Gemeente Denderleeuw. Ik heb me voor de lol eens opgegeven. Geen idee waar ik hiermee zal eindigen.

Morgen Oost-Vlaams kampioenschap (en ook West-Vlaams en Limburgs). Na mijn outdoor titel deze zomer zal ik proberen om ook morgen te winnen. Het is mijn eerste indoor 800 in 4 jaar.  Mijn laatste wedstrijd dateert dus van eind 2003 en dat was ook het provinciaal kampioenschap. Ik won toen en daarna volgde er 3 jaar niets

 

Voetbal: Zondag speelt Dender thuis tegen Aalst. Wat Belgisch voetbal betreft ben ik eigenlijk totaal geen voetbalfan, maar ik zie Dender en Aalst uiteraard liever winnen dan een andere ploeg. Ik woon ongeveer tussen de 2 stations. Nu spelen die nog tegen elkaar ook. Ook al woon ik in Welle, toch heb ik nog net iets meer sympathie voor de ploeg die voor de meeste ambiance zorgt en dat is - hoe kan het ook anders- carnavalstad Aalst.

De supporters van FC Dender zullen zingen "Al wie nie springt is nen ajoin" wat toch getuigt van weinig creativiteit vind ik.

Wat de wedstrijd zelf betreft, ik denk dat Dender gemakkelijk gaat winnen en ik hoop ikke morgen ook

Beste vrienden allemaal.

Bij deze laat ik jullie weten dat mijn sportief blog vanaf vandaag verhuisd is naar sporter.topsporters.net/schouppec

Foto's zullen hier zeker nog wel te vinden zijn en misschien nog andere troep

Veel plezier in het nieuwe jaar en hopelijk tot op mijn nieuw blog!

Tijd om mijn jaar eens samen te vatten.

Laten we beginnen bij vorig jaar in september. De winter 2006 moest het jaar worden waar ik voor het eerst reeds in de winter zou trainen voor de zomer. Men heet dat de wintervoorbereiding. Naar het schijnt is wintervoorbereiding heel belangrijk, haha.

 

Alles ging goed tot 15 december. Ik had dus al een goede 2 en een halve maand getraind. Bij een routine controle in het ziekenhuis kreeg ik te horen dat ik dringend moest worden geopereerd aan een reusceltumor in mijn kaakbeen. Het was voorlopig goedaardig maar ernstig. Ik heb eigenlijk nooit gesnapt hoe ernstig. Men is er altijd heel karig geweest met informatie wat ik nooit een geen goed teken vind. Opzoekingen op internet bezorgden me al helemaal geen goed gevoel meer. Ik geraakte een beetje in de put, stopte met trainen en mijn examens mislukten.

 

Net voor de operatie in februari bleek dat de situatie nog erger was dan vooraf gedacht. De nieuwste foto liet zien hoe snel de schade toe nam.  Ik had overleg met de chirurg in Aalst en gaf hem de toelating om zo veel mogelijk weg te snijden, maar een een grotere operatie in Gent of Antwerpen of bestralingen werden niet meer uitgesloten. Sport was even het laatste waar ik aan dacht.

Ik heb in deze periode wel wat vrienden gemaakt en mensen beter leren kennen.  Van mensen van wie ik het absoluut niet verwachtte kreeg ik de volle steun, mailtjes, smsjes, bezoek. Maar ook omgekeerd...

 

Eind februari was plots de goesting om te trainen terug. Wetende dat de mogelijkhed bestond dat ik enkele maanden later veel langer out zou kunnen zijn. Ik ben toen tot een vreemde conclusie gekomen, namelijk dat ik graag train! Ik kon het me niet laten om te herbeginnen ook al was het kalf misschien al verdronken wat betreft goede prestaties in de zomer. Het was gewoon fantastisch om te realiseren dat ik in een groep terecht was gekomen waar ik thuis hoorde.

Mijn leven verandere eigenlijk voor een groot deel. Ik ging 100 % op mijn gezondheid letten. Ik lette 100 % op mijn gevarieerde voeding en nam uiteraard dagelijks de supplementen waarmee ikzelf andere mensen tot ongelooflijke resultaten help. Ik ben veel minder alcolhol gaan drinken (vroeger toch wekelijks enkele potten in het weekend ) en ik ben gestopt met passief roken. Ik kom dus nog zelden in een ruimte waar gerookt wordt. Ik heb ook mijn best gedaan om mijn jeugdhuis rookvrij te maken (waar het trouwens wettelijk al sinds januari 2006 zo moet), maar daar ben ik tegen een harde muur gelopen. Het bestuur rookt en maakt misbruik van zijn positie. De voorzitter vindt het een beperking van zijn vrijheid als hij buiten moet roken. Ik kan er niet meer komen om gezondheidsredenen. Volgens hem is dat mijn persoonlijke keuze. Wacht maar tot men ook in zijn bot of organen moet snijden... De Westerse wereld is nu eenmaal egoïstisch, iedereen een beetje, dat kunnen we niet ontkennen.

 

Wat daarna gebeurde, daar heb ik het soms nog moeilijk mee om te geloven. In april liep ik plots 1.55, een week later won ik het provinciaal kampioenschap, in juli haalde ik de finale op het BK met een persoonlijk record en een week later liep ik mijn record op 400 meter.

Hoe ben ik daar in zo'n korte tijd kunnen in slagen en vooral waar zijn plots al mijn blessures naartoe??

2 maand geleden ben ik op controle geweest en het gezwel is helemaal weg. Mijn bot is zich aan een razendsnel tempo aan het herstellen. Ik ben ervan overtuigd dat mijn voeding en andere gezondheidsmaatregelen + positieve ingesteldheid daar veel aan gedaan hebben.

 

Sinds 15 december kan ik nu zeggen dat ik aan de beste wintervoorbereiding van mijn carrière bezig ben. Het enige kleine probleem is nog steeds mijn achillespees, een blessure die me in het verleden weken aan de kant heeft gezet. Nu is het best te verdragen, maar ik blijf af en toe last hebben. Indoor blijft dus onzeker maar één ding is wel zeker, ik hou van atletiek... én van het leven

Ik heb niet deelgenomen aan de korte veldloop in Stekene, en daar heb ik absoluut geen spijt van. De weersomstandigheden en het parcours waren veel te zwaar. Zondag heb ik dan maar wat gewerkt. Ik offer liever een dagje op om zwarte piet te spelen op de lagere school in Welle zoals gisteren, dan in ellendige omstandigheden te gaan crossen.

 

Volgende week maak ik misschien fantastisch nieuws bekend over mezelf ivm atletiek. Het is niets speciaals (allé voor mezelf wél) , maar het zou misschien ongeluk brengen als ik het nu al zeg. Zeker terug komen dus

Ik krijg tegenwoordig meer en meer opmerkingen over mijn blog.  Vooral veel vragen of ik ermee gestopt ben.

Het is wel winter hé! Onthoud het volgende: "geen nieuws, goed nieuws!"

De wintervoorbereiding is helemaal gebaseerd op volgende zomer. Prestaties tijdens veldlopen hoeft dus niemand van mij te verwachten, maar een vette prestatie zou zelfs met specifieke training ook niet echt het geval zijn in veldlopen denk ik.

Wat kan ik na een maand blogstilte eigenlijk zeggen? Het gaat goed. De wintervoorbereiding verloopt vlot. De korte cross in Zele was voor mijn kunnen goed! Ik werd 15e op 43 en kwam net na ploegmaat Maarten De Bock over de eindstreep. Het parcours van Zele ligt me wel. Het is een krachtige omloop waar je een paar keer zo goed als tot stilstand komt en dus terug moet optrekken, en dat allemaal zonder modder, ideaal! In modder en zand blijf ik namelijk steken als geen ander en als ik zeg als "geen ander" = niemand anders, dan bedoel ik dat letterlijk!!!!!!!!! Iedereen komt me dan voorbij. Neen ik ben er niet van kapot, ik ga er gewoon niet in vooruit!

 

Dit gezegd zijnde zal iedereen nu verstaan waarom ik absoluut niet uit kijk naar de cross in Stekene, aanstaande zondag. Als het nog even regent wordt het voor mij een ware nachmerrie. Gelukkig hoeven we er per jaar maar 2 te lopen, want crossen laat ik met veel plezier aan mij voorbij gaan, vooral dan Stekene!

Mijn trainer Werner zegt dat hij bijna nooit meer thuis is. Wel Werner, het is simpel. Als wij niet hoeven deel te nemen in Stekene hoef jij ook niet te komen kijken hé.

Denk er eens over na, een hele zondagnamiddag thuis, zalig hé  Althans, zo denk ik erover

 

vele groetjes aan alle lieve bezoekertjes en tot de volgende keer. Misschien heb ik dan wel eens iets zinnigs te zeggen.